Τσίπρας Αλέξης
Όπως μιλάμε με όρους επανίδρυσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα είναι ανοιχτή στους λαούς και την προοπτική του σοσιαλισμού, όπως μιλάμε για ουσιαστικές ανασυνθετικές διαδικασίες στον ευρύτερο χώρο της νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς, έτσι πρέπει να μιλάμε με όρους δυναμικής για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου, για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας που θα εκφραστεί και πολιτικά.
Αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν ανοίξει αντιθέσεις με τρόπο που πριν την παγκόσμια οικονομική κρίση θα ήταν αδιανόητος. Η ίδια η αρχιτεκτονική της ΟΝΕ όμως, το ίδιο το Σύμφωνο Σταθερότητας, που από χρόνια έχουμε ζητήσει να καταργηθεί εμείς και όλα τα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ευνόησε και όξυνε την κρίση μέσα στο γενικότερο διεθνές περιβάλλον. Είναι πολύ πιθανόν σήμερα να εξυφαίνονται σχέδια για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων. Αλλά, στο βαθμό που δεν έχουν άλλο στόχο πέρα από το να διασφαλίσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου, δεν πρόκειται να οδηγήσουν πουθενά. Απλώς θα βαθαίνουν τα σημερινά αδιέξοδα. Σήμερα λοιπόν το μέλλον της Ευρώπης είναι στα χέρια των λαών της. Η έξοδος από τη σημερινή κρίση θα έρθει μέσα από τους σημερινούς αγώνες για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, τους αγώνες για μια δημοκρατική κοινωνική Ευρώπη.
Ταυτόχρονα στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη μια απίστευτη και πρωτοφανής ιδεολογική επίθεση, με επίκεντρο την κυβέρνηση και σταθερούς βραχίονες μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, με τη συναίνεση των κομμάτων της δεξιάς αντιπολίτευσης και επιφανών παραγόντων του επιχειρηματικού κόσμου. Αυτός ο ιδιότυπος μηχανισμός επιχειρεί να επιτεθεί ως μια τρόικα ελληνικής έμπνευσης πάνω στην κοινωνία, απέναντι στην Αριστερά, ενάντια στους αγώνες και τις όποιες δημοκρατικές κατακτήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου. Δεν θα περάσει όμως. Ας το πάρουν απόφαση ότι η νέα μεταπολίτευση δεν θα είναι δικιά τους.
Το κάδρο του δοκιμαζόμενου και χρεοκοπημένου πολιτικού σκηνικού διακυβέρνησης του δικομματισμού έχει ρηγματωθεί, καθώς μέρα με την ημέρα αποκτά και καινούργιες χαρακιές. Αυτές της Siemens, των ομολόγων, του Βατοπεδίου, της ανάληψης και διαχείρισης των Ολυμπιακών Αγώνων, των εξοπλιστικών προγραμμάτων, της ασυλίας της εκκλησιαστικής περιουσίας. Το φόντο αυτού του κάδρου της ιδιότυπης τρικομματικής συναίνεσης είναι γκρίζο, είναι το μνημόνιο με τις νεοφιλελεύθερες ελίτ της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, είναι η νέα βαρβαρότητα που κρύβει το σύνθημα «όλοι φταίμε, όλοι να πληρώσουν», είναι το ιδεολόγημα του νέου πατριωτισμού, που επιχειρεί, στον ακολουθούμενο μονόδρομο, να θέσει στο περιθώριο τους εργαζομένους, τους νέους, τους ανέργους, τις γυναίκες, τους μετανάστες. Σ’ αυτό το κάδρο δεν έχει καμιά θέση η Αριστερά και δεν πρόκειται, στο όνομα της συναίνεσης απέναντι στη κρίση, να επιχειρήσουμε να μπούμε. Ούτε καν για μια αναμνηστική φωτογραφία στο προεδρικό μέγαρο.
Η θέση της είναι μαζί με τον κόσμο, στη συνείδηση του οποίου διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για να μετατραπεί η οργή σε μια προοδευτική πολιτική και κοινωνική μετατόπιση, που θα αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό. Η διαδικασία αυτή είναι ένα ανοιχτό στοίχημα για την Αριστερά, που μπορεί να βρεθεί στο κέντρο αυτών των διεργασιών στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, τουλάχιστον στην Ευρώπη του Νότου.
Άρα, το ζήτημα δεν είναι να μιλάμε στατικά για τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, αλλά να βλέπουμε τη διαμόρφωση του νέου πολιτικού συσχετισμού ως ένα πεδίο μιας πρώτης πολιτικής και αγωνιστικής παρουσίας και παρέμβασης των νέων ανθρώπων και όλων όσοι μέχρι τώρα βολεύονταν στη λογική του καναπέ και στην ευκολία της δικομματικής ψήφου ανά τετραετία. Όπως μιλάμε με όρους επανίδρυσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα είναι ανοιχτή στους λαούς και την προοπτική του σοσιαλισμού, όπως μιλάμε για ουσιαστικές ανασυνθετικές διαδικασίες στον ευρύτερο χώρο της νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς, έτσι πρέπει να μιλάμε με όρους δυναμικής για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου, για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας που θα εκφραστεί και πολιτικά. Η συνάντηση της κοινωνικής Αριστεράς με το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, σε συνθήκες κοινωνικών αγώνων, μπορεί να απελευθερώσει τεράστια ενέργεια. Ο δικός μας ρόλος θα πρέπει να είναι αυτός του καταλύτη σε μια χημική αντίδραση τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η ελληνική κυβέρνηση είναι σαφές ότι ασχολείται κυρίως με την επικοινωνία και δευτερευόντως με τη πολιτική. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι πώς θα ξεγελάσει την κοινωνία για τα μέτρα και όχι πώς θα αναζητήσει εναλλακτικές. Άλλωστε η πολιτική εμπεριέχει και την έννοια της διαπραγμάτευσης, που έδειξε ότι δεν τη γνωρίζει καν.
Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του στάθηκαν ανίκανοι να διαπραγματευτούν προς όφελος των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Είναι προφανές ότι η χώρα χρειάζεται μια προοδευτική κυβέρνηση που να είναι αποφασισμένη να τηρήσει τη λαϊκή εντολή. Να είναι αποφασισμένη να επαναδιαπραγματευθεί στο ευρωπαϊκό πλαίσιο άλλον μηχανισμό στήριξης, χωρίς κοινωνική κατεδάφιση, χωρίς μείωση μισθών και συντάξεων. Να είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει ένα μίνιμουμ πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, με ασπίδα προστασίας για τα αδύναμα στρώματα. Αυτό η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να το κάνει. Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις μιας νέας αριστερής πλειοψηφίας που θα θέλει και θα μπορεί. Έχουμε χρέος να σφραγίσουμε εμείς τη νέα μεταπολίτευση.
Όπως μιλάμε με όρους επανίδρυσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα είναι ανοιχτή στους λαούς και την προοπτική του σοσιαλισμού, όπως μιλάμε για ουσιαστικές ανασυνθετικές διαδικασίες στον ευρύτερο χώρο της νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς, έτσι πρέπει να μιλάμε με όρους δυναμικής για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου, για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας που θα εκφραστεί και πολιτικά.
Αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν ανοίξει αντιθέσεις με τρόπο που πριν την παγκόσμια οικονομική κρίση θα ήταν αδιανόητος. Η ίδια η αρχιτεκτονική της ΟΝΕ όμως, το ίδιο το Σύμφωνο Σταθερότητας, που από χρόνια έχουμε ζητήσει να καταργηθεί εμείς και όλα τα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ευνόησε και όξυνε την κρίση μέσα στο γενικότερο διεθνές περιβάλλον. Είναι πολύ πιθανόν σήμερα να εξυφαίνονται σχέδια για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων. Αλλά, στο βαθμό που δεν έχουν άλλο στόχο πέρα από το να διασφαλίσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου, δεν πρόκειται να οδηγήσουν πουθενά. Απλώς θα βαθαίνουν τα σημερινά αδιέξοδα. Σήμερα λοιπόν το μέλλον της Ευρώπης είναι στα χέρια των λαών της. Η έξοδος από τη σημερινή κρίση θα έρθει μέσα από τους σημερινούς αγώνες για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, τους αγώνες για μια δημοκρατική κοινωνική Ευρώπη.
Ταυτόχρονα στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη μια απίστευτη και πρωτοφανής ιδεολογική επίθεση, με επίκεντρο την κυβέρνηση και σταθερούς βραχίονες μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, με τη συναίνεση των κομμάτων της δεξιάς αντιπολίτευσης και επιφανών παραγόντων του επιχειρηματικού κόσμου. Αυτός ο ιδιότυπος μηχανισμός επιχειρεί να επιτεθεί ως μια τρόικα ελληνικής έμπνευσης πάνω στην κοινωνία, απέναντι στην Αριστερά, ενάντια στους αγώνες και τις όποιες δημοκρατικές κατακτήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου. Δεν θα περάσει όμως. Ας το πάρουν απόφαση ότι η νέα μεταπολίτευση δεν θα είναι δικιά τους.
Το κάδρο του δοκιμαζόμενου και χρεοκοπημένου πολιτικού σκηνικού διακυβέρνησης του δικομματισμού έχει ρηγματωθεί, καθώς μέρα με την ημέρα αποκτά και καινούργιες χαρακιές. Αυτές της Siemens, των ομολόγων, του Βατοπεδίου, της ανάληψης και διαχείρισης των Ολυμπιακών Αγώνων, των εξοπλιστικών προγραμμάτων, της ασυλίας της εκκλησιαστικής περιουσίας. Το φόντο αυτού του κάδρου της ιδιότυπης τρικομματικής συναίνεσης είναι γκρίζο, είναι το μνημόνιο με τις νεοφιλελεύθερες ελίτ της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, είναι η νέα βαρβαρότητα που κρύβει το σύνθημα «όλοι φταίμε, όλοι να πληρώσουν», είναι το ιδεολόγημα του νέου πατριωτισμού, που επιχειρεί, στον ακολουθούμενο μονόδρομο, να θέσει στο περιθώριο τους εργαζομένους, τους νέους, τους ανέργους, τις γυναίκες, τους μετανάστες. Σ’ αυτό το κάδρο δεν έχει καμιά θέση η Αριστερά και δεν πρόκειται, στο όνομα της συναίνεσης απέναντι στη κρίση, να επιχειρήσουμε να μπούμε. Ούτε καν για μια αναμνηστική φωτογραφία στο προεδρικό μέγαρο.
Η θέση της είναι μαζί με τον κόσμο, στη συνείδηση του οποίου διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για να μετατραπεί η οργή σε μια προοδευτική πολιτική και κοινωνική μετατόπιση, που θα αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό. Η διαδικασία αυτή είναι ένα ανοιχτό στοίχημα για την Αριστερά, που μπορεί να βρεθεί στο κέντρο αυτών των διεργασιών στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, τουλάχιστον στην Ευρώπη του Νότου.
Άρα, το ζήτημα δεν είναι να μιλάμε στατικά για τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, αλλά να βλέπουμε τη διαμόρφωση του νέου πολιτικού συσχετισμού ως ένα πεδίο μιας πρώτης πολιτικής και αγωνιστικής παρουσίας και παρέμβασης των νέων ανθρώπων και όλων όσοι μέχρι τώρα βολεύονταν στη λογική του καναπέ και στην ευκολία της δικομματικής ψήφου ανά τετραετία. Όπως μιλάμε με όρους επανίδρυσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα είναι ανοιχτή στους λαούς και την προοπτική του σοσιαλισμού, όπως μιλάμε για ουσιαστικές ανασυνθετικές διαδικασίες στον ευρύτερο χώρο της νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς, έτσι πρέπει να μιλάμε με όρους δυναμικής για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου, για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας που θα εκφραστεί και πολιτικά. Η συνάντηση της κοινωνικής Αριστεράς με το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, σε συνθήκες κοινωνικών αγώνων, μπορεί να απελευθερώσει τεράστια ενέργεια. Ο δικός μας ρόλος θα πρέπει να είναι αυτός του καταλύτη σε μια χημική αντίδραση τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η ελληνική κυβέρνηση είναι σαφές ότι ασχολείται κυρίως με την επικοινωνία και δευτερευόντως με τη πολιτική. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι πώς θα ξεγελάσει την κοινωνία για τα μέτρα και όχι πώς θα αναζητήσει εναλλακτικές. Άλλωστε η πολιτική εμπεριέχει και την έννοια της διαπραγμάτευσης, που έδειξε ότι δεν τη γνωρίζει καν.
Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του στάθηκαν ανίκανοι να διαπραγματευτούν προς όφελος των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Είναι προφανές ότι η χώρα χρειάζεται μια προοδευτική κυβέρνηση που να είναι αποφασισμένη να τηρήσει τη λαϊκή εντολή. Να είναι αποφασισμένη να επαναδιαπραγματευθεί στο ευρωπαϊκό πλαίσιο άλλον μηχανισμό στήριξης, χωρίς κοινωνική κατεδάφιση, χωρίς μείωση μισθών και συντάξεων. Να είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει ένα μίνιμουμ πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, με ασπίδα προστασίας για τα αδύναμα στρώματα. Αυτό η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να το κάνει. Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις μιας νέας αριστερής πλειοψηφίας που θα θέλει και θα μπορεί. Έχουμε χρέος να σφραγίσουμε εμείς τη νέα μεταπολίτευση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου