Μία από τους αντιπροέδρους του Δικτύου Γυναικών του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, η Ισπανίδα Μαϊτέ Μόλα μετείχε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην πολιτική συνάντηση Δικτύου Γυναικών (EL Fem) που διεξήχθη την Αθήνα, (επιλέχθηκε συμβολικά σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό), προκειμένου να συζητηθεί μια νέα οργάνωση για τη λειτουργία του Δικτύου και να αποφασιστεί πρόγραμμα για τα επόμενα χρόνια. "Πρέπει σε ευρωπαϊκό επίπεδο να κάνουμε εκστρατεία με ένα προσχέδιο τεσσάρων, πέντε πιο σημαντικών θεμάτων για τις γυναίκες (προστασία του δημόσιου τομέα, ισότητα στις αμοιβές, κ.ά.), για το 2011 και κατά του trafficking, που με την κρίση έχει αναπτυχθεί πάρα πολύ ακόμη και σε σχέση με το λαθρεμπόριο όπλων. Προωθούμε λοιπόν αυτές τις δύο εκστρατείες".
* Ποιος είναι ο αντίκτυπος, με λίγα λόγια, της σοβούσας κρίσης στις γυναίκες, όπως το συζητάτε και στη συνάντησή σας;
Πιστεύω ότι δεν αρκεί μόνο μια συνάντηση, αλλά θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε και ολόκληρο το 2011 για να αναλύσουμε την επίδραση της κρίσης στις γυναίκες. Η κρίση πλήττει πάρα πολύ σοβαρά τους πάντες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά οι συνέπειές της στις γυναίκες είναι εξαιρετικά βάρβαρες γιατί εμείς είμαστε εκείνες που υφιστάμεθα τα περισσότερα υπό κανονικές συνθήκες: έχουμε συνήθως μικρότερους μισθούς, περισσότερα προβλήματα για να πάρουμε τη σύνταξή μας, αντιμετωπίζουμε μεγαλύτερη ανεργία… Έτσι λοιπόν μια κρίση που επιφέρει στους λαούς μεγαλύτερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια, πιο εύθραυστες εργασιακές σχέσεις, πλήττει ακόμη περισσότερο τις γυναίκες, γι' αυτό και πρέπει να αφιερώσουμε κι άλλες ημερίδες στο θέμα.
* Πιο συγκεκριμένα, ποια τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ή που επιδεινώθηκαν για τις γυναίκες από την κρίση αυτή;
Επιδεινώθηκαν τα προβλήματα με την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, σε ό,τι αφορά την υγεία, την εκπαίδευση - γιατί κυρίως οι γυναίκες έχουν την ευθύνη παιδιών. Επιπλέον επιδεινώνεται η ανεργία, γιατί τώρα μας κατηγορούν ότι κλέβουμε δουλειές από τους άνδρες! Αυτό το θέμα είναι φοβερό για εμάς τις γυναίκες, με την έννοια ότι ορισμένοι μας καλούν να γυρίσουμε στα σπίτια μας! Η κατάσταση αυτή έχει σοβαρή επίδραση στον αγώνα για την ισότητα - αν οι άνδρες μας αντιμετωπίζουν ως εχθρούς, αυτό είναι τρομακτικό. Τρίτον, σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, επιτρέψτε μου να πάρω το παράδειγμα της Ισπανίας: μέχρι τώρα για τη σύνταξή μας έπρεπε να πληρώνουμε εισφορές κατά τα τελευταία 15 χρόνια της επαγγελματικής μας ζωής. Σήμερα, τα χρόνια αυτά θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 20 συνεχόμενα. Ως τώρα μόλις το 23% των εργαζομένων γυναικών απολαμβάνει τις ίδιες συνθήκες με τους άνδρες για τις συντάξεις, αν αυξηθεί ο αριθμός των ετών εισφοράς, αυτό θα είναι καταστροφικό! Επιπλέον, ως τώρα στην Ισπανία η μικρότερη σύνταξη ανερχόταν στα 400 ευρώ, και το 70% των γυναικών λαμβάνει αυτή τη σύνταξη γιατί δεν συμπληρώνουν τα 15 χρόνια.
* Παρόλα αυτά όμως, παρόλη αυτή την καταστροφική κατάσταση, δεν βλέπουμε γυναίκες να διαδηλώνουν ούτε στην Ισπανία, ούτε στην Ελλάδα ή αλλού. Γιατί;
Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο θέμα. Καταρχήν να επισημάνω ότι άνδρες και γυναίκες ζούμε σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία - γιατί κι εμείς οι γυναίκες έχουμε εσωτερικεύσει ανδροκρατικές αντιλήψεις. Το κύριο πρόβλημα λοιπόν είναι ότι αυτού του είδους η ανδροκρατία δεν αφορά τους άνδρες αλλά και το σύνολο της κοινωνίας. Εμείς λοιπόν οι γυναίκες αναρωτιόμαστε γιατί πρέπει να αγωνιστούμε για να προστατεύσουμε τη δική μας δουλειά όταν όλα πάνε πολύ άσχημα. Όμως αυτή η ανάλυση είναι λάθος γιατί ξεκινά από μια ανύπαρκτη ισότητα. Είναι πολύ δύσκολο εμείς οι γυναίκες να αγωνιστούμε αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν βρισκόμαστε στις ίδιες συνθήκες με τους άνδρες. Υπάρχουν γυναίκες που δεν γνωρίζουν ότι στην Ε.Ε. οι γυναίκες κερδίζουμε 30% λιγότερο από ό,τι οι άνδρες! Πρόκειται όμως για πρόβλημα ανδρών και γυναικών.
* Τι μπορούν να κάνουν τα αριστερά κόμματα
Πρέπει να προσπαθήσουμε τα κόμματα της αριστεράς κυρίως να υιοθετήσουν τέτοιου είδους δημόσιο λόγο ενώπιον της κοινωνίας. Σήμερα τα αριστερά κόμματα δεν το πράττουν γιατί είμαστε ανδροκρατούμενα κόμματα, γιατί και η αριστερά βρίσκεται μέσα στην ανδροκρατούμενη κοινωνία, που είναι πατριαρχική και αυτό το χαρακτηριστικό τη διαπερνά οριζόντια. Δεν μπορούμε λοιπόν να προσάπτουμε στις γυναίκες ότι δεν αγωνίζονται ειδικά για την προστασία των δικαιωμάτων τους - οι άνδρες και οι γυναίκες πρέπει να βγουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών. Όχι δηλαδή διαδηλώσεις γυναικών αλλά διαδηλώσεις ανδρών και γυναικών για τα δικαιώματα των γυναικών... Το πρόβλημα μου σήμερα είναι ότι αν τα αριστερά κόμματα που διευθύνονται κυρίως από άνδρες, δεν δώσουν έμφαση στο θέμα των γυναικών, θα κάνουν μεγάλο λάθος. Και ξέρετε, η επανάσταση θα έλθει από τους πιο αδύναμους, από τους νέους και από τις γυναίκες, και κυρίως από τις νέες γυναίκες! Τα αριστερά κόμματα και τα συνδικάτα πρέπει λοιπόν να δείξουν στην κοινωνία ότι μέσα από τα προβλήματα της κρίσης, κ.ά., υφίσταται κι ένα ιδιαίτερο: εκείνο των γυναικών. Όταν η Αριστερά αποδεχθεί ότι η ισότητα συνιστά βασικό αγώνα και ότι πρέπει να διαπερνά όλες τις πολιτικές, τότε άνδρες και γυναίκες θα δώσουν αυτή τη μάχη πιο ευσυνείδητα. Διαφορετικά, οι γυναίκες είναι αδύνατο να κατέβουν στους δρόμους. Με άλλα λόγια, αν η αριστερά δεν σηκώσει το λάβαρο της ισότητας των γυναικών, όπως κάνει με την οικολογία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε είναι αδύνατον να κερδίσει μεγάλα κοινωνικά στρώματα... Γιατί για τη δεξιά το θέμα των γυναικών δεν έχει σημασία.
* Πάντως η αριστερά κάνει συνήθως ορθές διαπιστώσεις αλλά το πρόβλημα είναι στις προτάσεις. Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς έχει προτάσεις για την κατάσταση των γυναικών, πρώτων θυμάτων της κρίσης;
Βρισκόμαστε στοΝ δρόμο αυτό. Αν σας έλεγα ότι σήμερα έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις για τις γυναίκες και την κρίση, δεν θα έλεγα την αλήθεια. Αλλά σήμερα λέμε γενικότητες και για τους νέους ή για τους μετανάστες. Είμαστε κατά του τείχους στον Έβρο αλλά ειδικότερα, δεν έχουμε ακόμη προτάσεις. Είμαστε όμως ένα πολύ νέο κόμμα. Έχει έλθει λοιπόν η στιγμή να περάσουμε από τις γενικές στις εξειδικευμένες προτάσεις. Αν στα επόμενα 2, 3 χρόνια δεν τα έχουμε καταφέρει, τότε θα τεθεί θέμα επιβίωσης του ΚΕΑ, γιατί δεν θα έχει καταφέρει να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες του κόσμου. Σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε. Αυτό το σαββατοκύριακο, για παράδειγμα, εργαστήκαμε προς την κατεύθυνση αυτή, π.χ. η συντρόφισσα από το ΚΚ Ισπανίας κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις.
* Αναφερθήκατε στην ευρωπαϊκή πτυχή των γυναικείων θεμάτων. Είναι ευκολότερη ή δυσκολότερη η δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο; Ή μήπως η δράση σε εθνικό επίπεδο είναι αποτελεσματικότερη;
Κατά τη γνώμη μου πρέπει να δρούμε και στα δύο επίπεδα. Τα εθνικά κόμματα πρέπει να ασχολούνται με τα γυναικεία προβλήματα και να αντιμετωπίζουν τα συγκεκριμένα θέματα και παράλληλα να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στο ΚΕΑ προκειμένου να υπάρχει ξεχωριστή εικόνα των προβλημάτων των γυναικών της κάθε χώρας. Και από το ευρωπαϊκό επίπεδο να περάσουν τα θέματα ξανά στο εθνικό. Πρέπει να υπάρχει μια ανάδραση μεταξύ εθνικού και ευρωπαϊκού επιπέδου.
* Ποιος είναι ο αντίκτυπος, με λίγα λόγια, της σοβούσας κρίσης στις γυναίκες, όπως το συζητάτε και στη συνάντησή σας;
Πιστεύω ότι δεν αρκεί μόνο μια συνάντηση, αλλά θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε και ολόκληρο το 2011 για να αναλύσουμε την επίδραση της κρίσης στις γυναίκες. Η κρίση πλήττει πάρα πολύ σοβαρά τους πάντες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά οι συνέπειές της στις γυναίκες είναι εξαιρετικά βάρβαρες γιατί εμείς είμαστε εκείνες που υφιστάμεθα τα περισσότερα υπό κανονικές συνθήκες: έχουμε συνήθως μικρότερους μισθούς, περισσότερα προβλήματα για να πάρουμε τη σύνταξή μας, αντιμετωπίζουμε μεγαλύτερη ανεργία… Έτσι λοιπόν μια κρίση που επιφέρει στους λαούς μεγαλύτερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια, πιο εύθραυστες εργασιακές σχέσεις, πλήττει ακόμη περισσότερο τις γυναίκες, γι' αυτό και πρέπει να αφιερώσουμε κι άλλες ημερίδες στο θέμα.
* Πιο συγκεκριμένα, ποια τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ή που επιδεινώθηκαν για τις γυναίκες από την κρίση αυτή;
Επιδεινώθηκαν τα προβλήματα με την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, σε ό,τι αφορά την υγεία, την εκπαίδευση - γιατί κυρίως οι γυναίκες έχουν την ευθύνη παιδιών. Επιπλέον επιδεινώνεται η ανεργία, γιατί τώρα μας κατηγορούν ότι κλέβουμε δουλειές από τους άνδρες! Αυτό το θέμα είναι φοβερό για εμάς τις γυναίκες, με την έννοια ότι ορισμένοι μας καλούν να γυρίσουμε στα σπίτια μας! Η κατάσταση αυτή έχει σοβαρή επίδραση στον αγώνα για την ισότητα - αν οι άνδρες μας αντιμετωπίζουν ως εχθρούς, αυτό είναι τρομακτικό. Τρίτον, σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, επιτρέψτε μου να πάρω το παράδειγμα της Ισπανίας: μέχρι τώρα για τη σύνταξή μας έπρεπε να πληρώνουμε εισφορές κατά τα τελευταία 15 χρόνια της επαγγελματικής μας ζωής. Σήμερα, τα χρόνια αυτά θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 20 συνεχόμενα. Ως τώρα μόλις το 23% των εργαζομένων γυναικών απολαμβάνει τις ίδιες συνθήκες με τους άνδρες για τις συντάξεις, αν αυξηθεί ο αριθμός των ετών εισφοράς, αυτό θα είναι καταστροφικό! Επιπλέον, ως τώρα στην Ισπανία η μικρότερη σύνταξη ανερχόταν στα 400 ευρώ, και το 70% των γυναικών λαμβάνει αυτή τη σύνταξη γιατί δεν συμπληρώνουν τα 15 χρόνια.
* Παρόλα αυτά όμως, παρόλη αυτή την καταστροφική κατάσταση, δεν βλέπουμε γυναίκες να διαδηλώνουν ούτε στην Ισπανία, ούτε στην Ελλάδα ή αλλού. Γιατί;
Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο θέμα. Καταρχήν να επισημάνω ότι άνδρες και γυναίκες ζούμε σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία - γιατί κι εμείς οι γυναίκες έχουμε εσωτερικεύσει ανδροκρατικές αντιλήψεις. Το κύριο πρόβλημα λοιπόν είναι ότι αυτού του είδους η ανδροκρατία δεν αφορά τους άνδρες αλλά και το σύνολο της κοινωνίας. Εμείς λοιπόν οι γυναίκες αναρωτιόμαστε γιατί πρέπει να αγωνιστούμε για να προστατεύσουμε τη δική μας δουλειά όταν όλα πάνε πολύ άσχημα. Όμως αυτή η ανάλυση είναι λάθος γιατί ξεκινά από μια ανύπαρκτη ισότητα. Είναι πολύ δύσκολο εμείς οι γυναίκες να αγωνιστούμε αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν βρισκόμαστε στις ίδιες συνθήκες με τους άνδρες. Υπάρχουν γυναίκες που δεν γνωρίζουν ότι στην Ε.Ε. οι γυναίκες κερδίζουμε 30% λιγότερο από ό,τι οι άνδρες! Πρόκειται όμως για πρόβλημα ανδρών και γυναικών.
* Τι μπορούν να κάνουν τα αριστερά κόμματα
Πρέπει να προσπαθήσουμε τα κόμματα της αριστεράς κυρίως να υιοθετήσουν τέτοιου είδους δημόσιο λόγο ενώπιον της κοινωνίας. Σήμερα τα αριστερά κόμματα δεν το πράττουν γιατί είμαστε ανδροκρατούμενα κόμματα, γιατί και η αριστερά βρίσκεται μέσα στην ανδροκρατούμενη κοινωνία, που είναι πατριαρχική και αυτό το χαρακτηριστικό τη διαπερνά οριζόντια. Δεν μπορούμε λοιπόν να προσάπτουμε στις γυναίκες ότι δεν αγωνίζονται ειδικά για την προστασία των δικαιωμάτων τους - οι άνδρες και οι γυναίκες πρέπει να βγουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών. Όχι δηλαδή διαδηλώσεις γυναικών αλλά διαδηλώσεις ανδρών και γυναικών για τα δικαιώματα των γυναικών... Το πρόβλημα μου σήμερα είναι ότι αν τα αριστερά κόμματα που διευθύνονται κυρίως από άνδρες, δεν δώσουν έμφαση στο θέμα των γυναικών, θα κάνουν μεγάλο λάθος. Και ξέρετε, η επανάσταση θα έλθει από τους πιο αδύναμους, από τους νέους και από τις γυναίκες, και κυρίως από τις νέες γυναίκες! Τα αριστερά κόμματα και τα συνδικάτα πρέπει λοιπόν να δείξουν στην κοινωνία ότι μέσα από τα προβλήματα της κρίσης, κ.ά., υφίσταται κι ένα ιδιαίτερο: εκείνο των γυναικών. Όταν η Αριστερά αποδεχθεί ότι η ισότητα συνιστά βασικό αγώνα και ότι πρέπει να διαπερνά όλες τις πολιτικές, τότε άνδρες και γυναίκες θα δώσουν αυτή τη μάχη πιο ευσυνείδητα. Διαφορετικά, οι γυναίκες είναι αδύνατο να κατέβουν στους δρόμους. Με άλλα λόγια, αν η αριστερά δεν σηκώσει το λάβαρο της ισότητας των γυναικών, όπως κάνει με την οικολογία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε είναι αδύνατον να κερδίσει μεγάλα κοινωνικά στρώματα... Γιατί για τη δεξιά το θέμα των γυναικών δεν έχει σημασία.
* Πάντως η αριστερά κάνει συνήθως ορθές διαπιστώσεις αλλά το πρόβλημα είναι στις προτάσεις. Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς έχει προτάσεις για την κατάσταση των γυναικών, πρώτων θυμάτων της κρίσης;
Βρισκόμαστε στοΝ δρόμο αυτό. Αν σας έλεγα ότι σήμερα έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις για τις γυναίκες και την κρίση, δεν θα έλεγα την αλήθεια. Αλλά σήμερα λέμε γενικότητες και για τους νέους ή για τους μετανάστες. Είμαστε κατά του τείχους στον Έβρο αλλά ειδικότερα, δεν έχουμε ακόμη προτάσεις. Είμαστε όμως ένα πολύ νέο κόμμα. Έχει έλθει λοιπόν η στιγμή να περάσουμε από τις γενικές στις εξειδικευμένες προτάσεις. Αν στα επόμενα 2, 3 χρόνια δεν τα έχουμε καταφέρει, τότε θα τεθεί θέμα επιβίωσης του ΚΕΑ, γιατί δεν θα έχει καταφέρει να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες του κόσμου. Σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε. Αυτό το σαββατοκύριακο, για παράδειγμα, εργαστήκαμε προς την κατεύθυνση αυτή, π.χ. η συντρόφισσα από το ΚΚ Ισπανίας κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις.
* Αναφερθήκατε στην ευρωπαϊκή πτυχή των γυναικείων θεμάτων. Είναι ευκολότερη ή δυσκολότερη η δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο; Ή μήπως η δράση σε εθνικό επίπεδο είναι αποτελεσματικότερη;
Κατά τη γνώμη μου πρέπει να δρούμε και στα δύο επίπεδα. Τα εθνικά κόμματα πρέπει να ασχολούνται με τα γυναικεία προβλήματα και να αντιμετωπίζουν τα συγκεκριμένα θέματα και παράλληλα να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στο ΚΕΑ προκειμένου να υπάρχει ξεχωριστή εικόνα των προβλημάτων των γυναικών της κάθε χώρας. Και από το ευρωπαϊκό επίπεδο να περάσουν τα θέματα ξανά στο εθνικό. Πρέπει να υπάρχει μια ανάδραση μεταξύ εθνικού και ευρωπαϊκού επιπέδου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου